Word lid Bestel gratis

Een schilderij met mooie herinneringen

Gelezen in Burgerkracht Limburg @ctueel nummer 30:

 

Ineke Grootemaat (64) woont met haar partner Georgette Verbist (76) in Venray. Ze hebben elkaar leren kennen in januari 1995, toen beiden actief waren bij het COC Venlo/Blerick. Een hecht stel, dat sterk op elkaar is ingespeeld. De laatste maanden waren voor beiden kwakkelen en tobben.

Ineke heeft een chronische longaandoening, waarvoor zware medicatie noodzakelijk is die weer repercussies heeft op andere lichaamsfuncties en conditie. Daarbij voortdurend pijn door een in feite niet te behandelen artrose en andere problemen met de rug. Georgette heeft reuma en was recentelijk opgenomen met een longontsteking, waarvan ze maar niet herstelde. Zij is nog steeds zwak en herstellende. “We komen net terug van de reumatoloog”, zegt Ineke, “Vanwege de terugkerende longontsteking moest de medicatie die Georgette gebruikt voor haar reuma aangepast worden.”

Beide dames zijn en waren altijd al in de weer als vrijwilliger. Zowel in de wereld van zorg en informele zorg alsook in de culturele sector. Ze zijn lid van de PvdA in Venray en actief binnen de protestante gemeente in Venray. Regelmatig ook samen op pad, om de diverse musea in Nederland te bezoeken. Ineke somt op: “Ik ben vrijwilliger voor het Longfonds in Limburg en ben voor hen ook de webmaster. Op landelijk niveau zit ik in de werkgroep Preventie. Namens het Longfonds maak ik deel uit van het overleg Samenwerkende Categorale Patiëntenorganisaties Limburg (SCPL) van Burgerkracht Limburg. Vanuit mijn ervaringen als zorgvrager verzorg ik gastlessen voor studenten, op de Universiteit Maastricht werk ik mee aan een project voor huisartsen. Ik ben ambassadeur van het ‘Kom Verder’ project (www.zelfzorgondersteund.nl). Een hele reeks, hè, waarbij ik nu zeker een of twee zaken vergeten ben”.

Tot voor kort hebben Ineke en Georgette veel gereisd. Er waren twee rondreizen door Turkije, de Griekse eilanden werden bezocht, een reis door Israël, naar Oostenrijk. Ineke zegt tegen Georgette: “Ik was toen nog wel in staat zelf  een wandeling te maken.” Vanwege de nalatende gezondheid, daarbij het ouder worden, zitten grote reizen er voor de dames niet meer in. Dé ultieme reis was een groepsreis in 2011 door Noord India. Ineke: “Dat zou ik dus nu niet meer kunnen. Gewoon omdat ik slecht uit de voeten kan. Ik heb al vanaf de jaren ’70 ernstige rugproblemen. Toen is me al gezegd dat ik op latere leeftijd artrose en dergelijke zou krijgen. Ik ben daarvoor uitbehandeld. Morfine zou kunnen helpen. Maar dat wil ik niet. Het grootste probleem is nu mijn mobiliteit. Ik heb altijd graag gewandeld. Dat gaat niet meer. Fietsen nog wel. Ik ben dankbaar dat ik die opvouwbare scootmobiel heb.

Ineke: “De droge warmte van Noord India was weldadig voor ons beider gezondheid. De reis was mooi maar ook intensief. Ik geloof dat we wel beseften dat dit onze laatste grote reis zou worden”.  Van de reis maakte Ineke een reisverslag. Dat door beiden nog met regelmaat nageslagen wordt, om herinneringen op te halen.

Ineke schildert. Niet onverdienstelijk. Soms is er een expositie samen met de andere deelnemers van haar schilderklasje, onder leiding van Jeanny van Lieshout, docente van Kunstencentrum Jerusalem. Voorheen bood het Kunstencentrum in Venray onderdak. Maar dat centrum bestaat niet meer, is failliet gegaan. Ineke: “Als groep hebben we besloten er wel samen mee door te gaan”. Als Ineke zegt dat Jeanny in haar ogen een goede docent is, zegt Georgette daarop direct “maar jij bent ook een hele goede leerling.”

Ineke: “Ik ben eigenlijk altijd wel creatief geweest. Dat heb ik van mijn moeder. Bij Jeanny ben ik, net als iedere beginner ooit gestart met houtskool. De overstap die anderen dan maken naar stilleven, heb ik maar overgeslagen. Ik ben meer van het experiment en experimenteel werken. Op dit ogenblik ben ik iets aan het maken met glasmozaïek. Eerder dit jaar hebben we met de hele groep gebruikte boodschappentassen beschilderd met portretten. Ik heb daarvoor het portret van mijn heldin Aletta Jacobs gebruikt. En, oh ja… op diverse plekken in Limburg heeft het Longfonds ontmoetingsmiddagen die we Longpunten noemen. Inmiddels heb ik op alle Longpunten die er zijn wel een keer een workshop creatief schilderen gegeven. Met veel succes.”

Ineke doet mee met een provinciale wedstrijd met als thema ‘Sporen’, georganiseerd door het Huis voor de Kunsten (‘Beeldprijs Limburg’). Met een schilderij met de titel ‘Holi’. Trots laat ze een afbeelding van het schilderij zien, die in de catalogus staat. De tekst bij de afbeelding: ”Het kleurrijke ‘Holi’ in India tijdens een  vakantie heeft letterlijk en figuurlijk sporen achter gelaten.”

Het schilderij hangt boven de eettafel waar het gesprek plaats vindt. Georgette: “Als ik naar het schilderij, de mooie kleuren word ik telkens weer vrolijk. Het was een fantastische vakantie. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Op die plek in India aangekomen hadden we geen weet van het Holifeest. Het is een soort van tweedaags feest, waarmee Hindoestanen het einde van de winter en het begin van de lente vieren. Er worden poppen van heksen verbrand.  Iedereen gooit met veel kleuren verfpoeder naar elkaar. Gelukkig hadden we oude shirts aan. In de ochtend kwamen mannen onze hoteltuin binnengelopen met muziekinstrumenten, later gevolgd door vrouwen. Het was onze Sikh-chauffeur die vond dat hij onze groep dit feestje moest laten ervaren. Hoewel hij zelf geen alcohol gebruikte, werd ons cola en rum aangeboden, ’s-avonds in de bus. Het werd een vrolijke boel. Onvergetelijk. We eindigden ermee dat we zelfs ‘Tulpen uit Amsterdam’ zongen”.

Toen de wedstrijd met het thema ‘Sporen’, zich aandiende was het idee voor het schilderij al snel geboren. ‘Holi’ is de weerslag van die ervaring, een acryl op doek, 50x70 cm. Tegen een felgroene achtergrond heeft Ineke zichzelf afgebeeld tussen inheemse muzikanten in witte kleren. Het veelkleurig Holifeest komt helemaal terug in het doek.

Georgette: “De reis was heel vermoeiend. India was heel warm. Maar kijkend naar het schilderij komen alle herinneringen weer terug.”

Opgetekend door Roel Sillen van Burgerkracht Limburg.
 

Positieve gezondheid
Positieve Gezondheid is een nieuw begrip in Nederland. Veel mensen vinden dat ze gezond zijn wanneer ze geen lichamelijke klachten en niet ziek zijn. Maar wat als je een beperking hebt of een chronische aandoening? Ben je dan nooit gezond?

Positieve Gezondheid is meer dan niet ziek zien. Ook mensen met een (chronische) ziekte kunnen zich gezond voelen. Zij passen zich aan de veranderingen in hun leven aan. U kent vast wel iemand met een lichamelijke of geestelijke beperking die zich toch goed voelt.. Of een ouder persoon die zich nog prima weet te redden, ondanks gezondheidsproblemen die ouderdom met zich mee brengt of kan brengen. Positieve Gezondheid gaat niet over het ontkennen van een ziekte, beperking of problemen, maar over hoew goed je daarmee kunt omgaan, over de veerkracht die je hebt.

“Gezondheid als het vermogen om je aan te passen en je eigen regie te voeren, in het licht van sociale, fysieke en emotionele uitdagingen van het leven” (Machteld Huber, 2011. Zij is de grondlegger van het gedachtegoed over Positieve Gezondheid).